JAN HRUSZOWIEC - Wojciech Wojtulewicz - ofiarny syn ludu polskiego 2019
JAN HRUSZOWIEC
![]() |
| Wojciech Wojtulewicz podczas antybanderowskiej manifestacji |
Wojciech Wojtulewicz - ofiarny syn ludu polskiego
wyd. Bracia Zakonni Kraków 2019
Polska w swojej ponad tysiącletniej historii szczyciła się ogromną ilością bohaterów, dla których na pierwszym miejscu była ukochana ojczyzna, ojczysta ziemia, na której wyrośli i się wychowali. Możemy tutaj opisać dzielnego Mieszka I, Bolesława Chrobrego, Władysława Łokietka, Jana Sobieskiego czy Tadeusza Kościuszkę. Ale wiele jest w naszej polskiej historii skromnych bohaterów, którzy nie urośli do rangi tych znanych. A ich poświęcenie i oddanie dla Polski wiele nie odstępowało od zachowania tych, o których uczymy się w szkolnych podręcznikach i czytamy w książkach. Do tych „skromnych bohaterów” należy niewątpliwie Wojciech Wacław Wojtulewicz, którego sylwetkę przedstawię w tej broszurze. Chciałbym tutaj od razu podziękować jego rodzinie, znajomym, mojemu przełożonemu oraz wszystkim braciom zakonnym. A przede wszystkim dziękuję wiernym, bo to z ich ofiary na Mszę Św. mogłem wydać drukiem tą broszurę. Historia Polski była czasami trudna, krwawa, bolesna, można powiedzieć były sytuacje bez wyjścia, ale w każdym tym okresie byli ludzie wybitni, którzy działali dla dobra ludu. Poznajcie Wojtka…
Wojciech Wojtulewicz urodził się w 1953 roku, w okresie, kiedy w Polsce panował jeszcze stalinizm. W tym samym roku zeszedł na tamten świat okrutny tyran i zbrodniarz Józef Stalin. Wiele rzeczy się wówczas w Polsce wydarzyło. Komuniści powiesili również – tak jak hitlerowskiego zbrodniarza – wybitnego polskiego patriotę i bohatera AK Augusta Emila Fieldorfa ps. „Nil”. Wtedy też zaczęła się długa droga do października ’56. Ale większość ludzi akceptowała takie życie jakie miała i takie polskie realia, jakie miały miejsce. Rodzina Wojtka również. Jego ojciec był żołnierzem Korpusu Bezpieczeństwa Wewnętrznego, w którego szeregach toczył walki z oddziałami UPA na terenach Podkarpacia. Nie był żądnym krwi polskiej stalinistą, ani nie marzyła mu się komunistyczna Polska. Liczyła się dla niego obrona polskiej ludności oraz to, że trzeba działać dla ojczyzny takiej jaka jest. Takich ludzi było wówczas dziesiątki tysięcy. Warto tutaj dodać, że do KBW czasami kierowane całe dywizje Wojska Polskiego sformowanego na Wschodzie, a które przebyło długi szlak walki z hitlerowskim okupantem, by dotrzeć do swojej ojczyzny – Polski. Ojciec podczas tych walk był kilkakrotnie ranny, ale nigdy nie dawał za wygraną. Jak opowiadał później swojemu synowi, Wojtkowi: „W tych okrutnych czasach z pomocą przyszło mi Słowo Boże, a dokładnie piękny Psalmy, które przed wyruszeniem w bój z UPA czytałem razem ze swoimi kolegami. Wierzyłem w Boga i mieliśmy nawet kapelana. To nie było tak, że za to karano”. W etosie walk z UPA i obronie polskiej ojczyzny został wychowany młody Wojtek. Był zafascynowany dorobkiem polskich bohaterów, którzy bronili Polaków przed UPA w latach 1944-1948 bez względu na ich przynależność organizacyjną. Wiedział, że oprócz wojska państwowego (WP, WOP, KBW) polskiej ludności broniły także oddziały podziemia zbrojnego WiN, NSZ czy ROAK. Ale o tym wówczas nie można było pisać, bo były takie czasy, jakie były. Również kochał zaczytywać się w partyzanckich wspomnieniach z czasów drugiej wojny światowej, które pisali żołnierze AK i BCh. Nie obce były mu bohaterskie wyczyny polskiego żołnierza na froncie wschodnim i zachodnim. Wiedział, że polski żołnierz dobił niemieckiego najeźdźcę w Berlinie w 1945 roku. To wpłynęło na postawę Wojtka i na to jak później prowadził swoje życie. Zdecydował się, że wzorem ojca będzie chronił swojej ojczyzny. Ale najpierw ukończył bardzo dobre warszawskie szkoły, zostając nawet nauczycielem WOS i historii w Liceum dla Dorosłych. Ci, którzy je ukończyli do dzisiaj z uśmiechem na ustach opowiadają jak wybitnym nauczycielem był Wojtek i jak wiele rzeczy ich nauczył.
Postanowił wkrótce wstąpić w szeregi Służby Bezpieczeństwa. U wielu ludzi ta nazwa i jej skrót „SB” budzi strach i odrazę. Ale nie wstąpił on tam z miłości do komunizmu czy „pałowania ludzi”, ale z chęci ochrony państwa polskiego. Przecież Polska musiała mieć swoje służby bezpieczeństwa! To prawda, że duża część ich funkcjonariuszy brała udział w tłumieniu opozycji, środowisk katolickich, duchowieństwa, ale byli tak samo porządni i normalni ludzie, którzy nawet nieraz współpracowali z opozycją. A w przypadku Wojtka nie można powiedzieć o żadnej zbrodni czy naruszeniu praworządności, bo zachował on się przez całą służbę w „SB” bardzo przyzwoicie. Zajmował się tropieniem obcej agentury, szczególnie niemieckiej-rewizjonistycznej i ukraińskiej-banderowskiej z Kanady, która chciała wpłynąć na polską opinię publiczną i wywołać w Polsce zamach stanu, by po upadku imperium sowieckie zająć ziemie, które według jej opinii powinny należeć do Niemiec i Ukrainy. Dzisiaj ktoś powie, że to „bajki”. Ale tak właśnie było. Chyba dobrze pamiętacie jak po wojnie walczyło UPA i Wehrwolf. Po za tym Wojtek zajmował się segregowaniem dokumentów oraz nadzorował służbę więzienną. Stan wojenny powitał bez większego entuzjazmu, wiedząc, że nie może działać przeciwko swoim braciom-Polakom bez względu na ich poglądy polityczne…. Czasy PRL zleciały szybko.. Wojtek przestał być wkrótce funkcjonariuszem SB, ale zachował sobie niezłą emeryturę, dzięki której mógł przeżyć, a także zafundować patriotyczne organizacje i manifesty. Bowiem dalej działał dla Polski! Był całkowicie rozczarowany tym, co stało się z jego ojczyzną po 1989 roku, czyli po tzw. transformacji ustrojowej. Zaangażował się w działalność „Samoobrony Rzeczpospolitej Polskiej” Andrzeja Leppera - wybitnego polityka zamordowanego w 2011 roku przez klikę PO-PSLowską za obronę polskiego ludu i głoszenie prawdy. Był czynnym działaczem tej partii, działał w jej strukturach, stawał w obronie słabszych i uciskanych, przeciwstawiał się zbrodniczej polityce USA i udziale polskich żołnierzy w interwencji w Afganistanie. Bronił zawsze niepodzielności krwi polskiego żołnierza, doceniał wszystkich – i tych z AK, i tych z AL, i tych z BCh, i tych od Andersa, i tych od Berlinga. Rozumiał także postawy żołnierzy wyklętych i o wielu z nich wyrażał się z wielkim szacunkiem i uznaniem. Rozumiał on doskonale polską historię i polskie skomplikowane dzieje, których podwaliny stworzył w Jałcie Zachód oddając nas w kontrolę Józefowi Stalinowi. To było piękne. Spotykał się z polskimi rolnikami i wielokrotnie ich reprezentował. Odwiedzał także środowiska kombatanckie. Podczas spotkania z żołnierzami AK powiedział: „Jestem dumny z osiągnięć partyzantki AK i naszego wspaniałego państwa podziemnego. Mówię to ja jako były funkcjonariusz SB, albowiem tak samo kocham Polskę i nie każdy był kanalią”. Jego działalność była socjalna i prospołeczna, a przede wszystkim patriotyczna. Do 2014 roku nie odegrał jednak jakiejś większej roli w życiu politycznym. Wszystko zmieniło się, kiedy na wschodzie Ukrainy wybuchła wojna. Wojciech Wojtulewicz nie był przychylny Majdanowi i późniejszemu pomajdanowemu rządowi Ukrainy. Wiedział, że zastąpienie prorosyjskiego rządu rządem pro banderowskim w kwestii polskiej nie jest żadną zmianą i może być jeszcze gorzej. Jego przekonania okazały się prorocze. Banderowska Ukraina całkowicie zlekceważyła swojego zachodniego sąsiada – Polskę. Rozpoczęły się niszczenia pomników, cmentarzy, różnego rodzaju prowokacje, ataki na polskie szkoły i konsulaty. Do tego doszedł bezkrytyczny kult UPA i relatywizowanie zbrodni ludobójstwa z 1943 roku. Polakom zablokowano ekshumacje i do dzisiaj nie mogą pochować swoich ofiar-rodaków pomordowanych przez banderowskich katów w 1943 roku. W tym samym roku Niemcy spacyfikowali kilkadziesiąt polskich wsi, mordując dziesiątki tysięcy mieszkańców. Ofiary pomordowane przez hitlerowskiego okupanta mają jednak swoje groby, swoje tablice, swoje opisanie w książkach. Ofiary banderowców na takie coś widocznie nie zasłużyły według epigonów UPA. To właśnie w obronie polskich ofiar Wołynia, prawdy o ludobójstwie dokonanym przez UPA, prawdy o Banderze i SS Galizien, prawdy o banderowcach Wojtek występował przeciwko Ukrainie i organizował antybanderowskie pikiety oraz marsze. Współpracował na tym polu z rosyjskimi działaczami historycznymi, którzy mu w tym pomagali podsyłając materiały i czasami pieniądze na wspólne akcje w obronie prawdy historycznej. Fakt pomocy pieniężnej ze strony rosyjskich kolegów Wojtka został potraktowany przez Marcina Reya i jego pro banderowską klikę za „agenturalność” i działanie na rzecz rosyjskiego wywiadu. Jest to o tyle absurdalne, że Rosjanie działający z Polakami pod egidą Wojtka nie mieli nic wspólnego z żadnymi partiami politycznymi, bo były to działania społeczne i apolityczne w obronie prawdy historycznej. Wojciech Wojtulewicz zaangażował się w nie z wielkim zapałem, zachętą oraz wciągnął w swoje szeregi wielu znakomitych ludzi, patriotów oddanych sprawie. Kiedy było trzeba to przemawiał krytykując banderowców, mówiąc prawdę o ludobójstwie UPA, o Banderze, o hitlerowskich kolaborantach z tzw. dywizji Hałyczyna. Mówił o tym, że wojska ukraińskie również dokonują zbrodni na wschodzie Ukrainy, że nie są bez winy. W ramach czynu społecznego i braku reakcji polskich samorządów na samowolę budowlaną zlikwidował kilka nielegalnych upamiętnień tzw. bojowników UPA, głównie na terenie Podkarpacia. Najbardziej znana akcja w jego wykonaniu to protest pod pomnikiem w Hruszowicach (obecnie pomnik usunięto), gdzie zaprezentował zdjęcia ofiar Wołynia i obecnej polityki Petra Poroszenki na wschodzie Ukrainy. Oskarżył banderowców o krew na rękach, za co został wówczas poszarpany przez weterana UPA. Pamiętał o braciach-Węgrach i będąc u nich z gościnną wizytą również zaangażował ich w antybanderowskie działania i poparcie słusznej sprawy polskiej. Za to zaatakował go wspomniany już Marcin Rey z Dobczyc, po raz kolejny zarzucając mu „agenturalność”. Tak przyjacieli banderyzmu bolała patriotyczna postawa Wojtka.
Kiedy pod Ambasadą Ukrainy protestował i głosił publicznie prawdę o Wołyniu i UPA to zaatakowała go policja przerywając jego wspaniałe, wymówione piękną polszczyzną przemówienie. Ale represje policyjne na nic się nie nadały, bo we Wojtku dalej hartowała się wola walki o prawdę i upamiętnienie ofiar ukraińskiego-banderowskiego ludobójstwa. Ta prawda wielu bolała!
Dostawał od Ukraińców i Polaków-probanderowców pogróżki, był straszony śmiercią, pobiciem, spaleniem domu, zamordowaniem rodziny. Raz nawet opisano w Internecie jego śmierć, by go nastraszyć, lecz to nie ugięło. Powiedział: „Piekło to mieli Polacy na Wołyniu w 1943 roku, a ja mam dobre życie i się nie boję”. I trwał na swoim posterunku aż do smutnego 15 września 2018 roku, kiedy odszedł do Pana Wojtek po chorobie z nerkami. Ta broszura jest oddaniem hołdu dla człowieka słusznej sprawy. Wojtek powinien być przykładem do naśladowania dla wielu współczesnych patriotów. Potrafił dać sobie radę w każdych warunkach – i w Polsce Ludowej, i w Polsce niepodległej po 1989 roku. Zarówno będąc nauczycielem historii, funkcjonariuszem SB, politykiem „Samoobrony” i wreszcie antybanderowskim działaczem pozostawał przede wszystkim Polakiem i czuł się polskim patriotą. Nigdy nie dokonał takiej rzeczy, której mógłby się powstydzić. Więc Wojtku spoczywaj w pokoju, Twoje dzieło trwa!
![]() |
| Wojciech Wojtulewicz skatowany przez Ukraińców- banderowców |
![]() |
| Na premierze filmu WOŁYŃ |
Tutaj szarpie go weteran UPA!



Komentarze
Prześlij komentarz